Karnival

Selain dari debat, melahar, kami juga ada skill dalam pastry. Alhamdulillah, jualan kali ni gempak skit. Hari last, ramai antara kami dah selsema. Cuaca tak menentu, tapi jualan booth kami berjalan lancar. Kalau sy kat rumah ni, tak mampu la nak buat semua ni. Kat sini ramai assisstance. Padahal sy yg assisstancenyer.. hihi

Yang kelakarnya, pelanggan kami terdiri dari classmates housemates. Serbu kedai macam serbu sale pakaian. Ada yg kena paksa. Sy plak, lecturer baru lepas withdrawl duit kat atm, hah dah goda lecturer suh beli pasty. Kesian Dr. Azliza. Semua lecturer kena beli, caramel paling laris.

Persatuan pasca siswazah pun buka booth, jadi sy jengok2 la mereka. Lagipun gerai kami tak jauh. Yang specialnya, diorg buat laksa. Masak sendiri pulak tu. Lecturers yg banyak singgah ke gerai mereka. Sedap la agaknya. Tak sempat nak merasa.

Kek ni, berasap lagi, tak sempat potong, orang dah nak beli.  

 Housemates

 Lecturers sedang menikmati laksa. Air buah pun sedap~

 Ryna jual ikan laga. Tapi sy nak turtle!

 post graduate's laksa =p

 ni hakak master kita di booth postgraduate

Nasib baik la kelas semalam cancel. Rasa dah macam belacan jaga gerai. Silap kira duit pun ada. Haish, nerves sebab ramai pelanggan. Dah boleh jadi IKS berjaya nih. Lecturers adalah golongan yg sangat menyokong students berniaga. Sekali borong pastry. Bila student lain nak beli, pastry dah habis. Muka students tu kecewa sangat-sangat. Ahai. Tapi ramai lecturers kena jaga makan. Hihi.

Tapi pelanggan kami terdiri dari perempuan. Majoriti, mungkin sebab decorate cake and pastry yg meriah tu kot, lelaki tak nampak pulak berminat dengan blueberry cheese tart ke. Yang beli tu pun kena paksa. Tak pun memang yg kuat makan. Hihi. Tak sia-sia bersengkang mata. Nasib baik tak de assignment. Ehe. Ni yg buat lagi sedih. Sob sob. Diorg dah last sem + tinggalkan kenangan manis sweet sweet nih. Mungkin kami boleh ke tempat lain selain Melaka.

Semoga jadi IKS berjaya tihehehe

The key

Peranan penting

Terbaca satu pendapat. Kalau hari ini, diajak mengangkat senjata melawan musuh Allah, mampukah kita memenuhi permintaan itu?. Mungkin disebabkan situasi sy sekarang tidak berada di tempat konflik Tabing Barat Gaza.  Ada persoalan lagi, 'apa yg awak buat untuk membantu saudara kita yg tertindas. marilah join demonstrasi menuntut kebebasan mereka??' Sy diam lagi. Memang nak pergi, tetapi situasi sy tak semudah yg digambarkan. 

Kadang-kadang terfikir jugak, adakah ini satu-satunya jalan yg dapat kita buat untuk mendesak hentikan kekejaman terhadap saudara kita.Tapi sy percaya prihal boikot, namun bukan senang nak boikot ni dan tak semua antara kita yg betul-betul boikot. Sy pun sama. Dah kena bius dengan produk yahudi. Semester lepas, sy belajar tentang strategi perniagaan. Sy tahu syarikat makanan ni dari Amerika malah dikatakan ia juga milik yahudi, tapi bila tengok produk yg dihasilkan oleh syarikat tu, terdiam sekejap. Semua makanan itu ada disekeliling sy. Malah di setiap rumah pasti ada. Tak perlu blame orang yg pergi makan kat kedai Yahudi saja. Hakikatnya kita susah nak lari dari semua itu. 

Then terbaca tentang cerita demonstrasi dalam buku Beduk Diketuk "Tiada hari tanpa demonstrasi". Setuju dan rasa terpanggil dengan pendekatan itu. Dalam bab ni, penulis highlight satu perkara yg dah sebati dan sering kita dengar iaitu perkara yg menyakitkan yahudi, ia adalah:

"Mereka bimbang sekiranya bilangan orang Islam solat Subuh berjemaah sama dengan bilangan orang Islam yg solat Jumaat." Malah ia diakui oleh cerdik pandai yg dari kelompok mereka sendiri. 

"Sebaik-baik demonstrasi ialah mendidik umat ini menunaikan solat Subuh secara berjemaah di surau dan Masjid. Solat itu hubungan kita dengan Allah. Jangan harap musuh akan kalah kalau Allah tidak bantu kita. Lihat sejarah Badar atau Khandak, bagaimana Rasulullah SAW dan Sahabat akrab dengan Allah. Lihat pulat Salehuddin al-Ayubbi, lihat Muhammad al-Fateh, bagaimana tenguhnya mereka menjaga solat dan ibadat-ibadat khusus yg lain. "

---

Kalau kat rumah, abah tak payah bising-bising nak ajak family pergi solat subuh di Masjid.  Kami dah terbiasa bangun subuh dan berjemaah di Masjid. Awal-awal dulu memang susah, tapi bila semua orang turut serta ambil peranan, perkara itu dah jadi rutin. 

Tapi bila disini, sy masih tak mampu nak ajak satu rumah solat jemaah. Sy cuba sikit-sikit. Sorang demi seorang. Tak nak paksa, tapi sy nak berlembut. Kadang-kadang sy melahar saja. Hehe. Nasib baik dalam rumah ni kebal bab-bab kena lahar. Tapi sy nak ajak mereka slow2. Sy nak dekati mereka. Sebabkan rasa sayang, sy tak nak mereka susah di Masyar. Sy kena kreatif! hihi. Kadang-kadang sy diam, tak tahu nak cakap macam mana. Tapi sy tak nak bersangka buruk. Dan sy akan rasa sangat gembira kalau mereka improve untuk jadi lebih baik.

Mungkin itulah peranan sy dalam 'bulatan gembira' ini. Harap sy tak gagal. Sy perlu berguru, tapi sy sedang berusaha kearah itu. Good luck kepada diri sendiri. =))

"jika kamu menyembunyikan apa yang ada dalam hatimu atau kamu melahirkannya, pasti Allah mengetahui." [Ali Imran 3:29]

belajar untuk sedar bahawa yang Maha Mengetahui itu bukan kita.

Belated

Semalam, housemates sibuk baking. Mereka kata nak try baking, nak test kek jadi tak untuk dijual di karnival D' Puncak. Siap pinjam pemukul telur kek dengan jiran. Di sebabkan ramai sangat kat dapur, sy buat kerja dalam bilik. Then kebetulan kawan lama call, beerborak panjang. 

Then terbau kek moist coklat. Housemates sume dah panggil. Sy ingat diorang nak makan malam dah. Tp sy terperasan ruang tamu tu gelap, walhal mereka berada diruang tamu. Sy keluar bilik, diorg nyanyi lagu birthday. Hehehe. Rupanya diorg baking kek untuk sy. Dan memang diorg sengaja lambat wish. Tak tahu pulak diorg nak buat suprise. Disebabkan sy duduk dalam bilik je, diorg dah call domino pizza dan sy tak perasan pun domino tu ada depan tv. Balik kelas semalam pun diorg tak nak beli makan malam. Hee, terima kasih banyak-banyak sebab sudi susah payah baking kek.

 Ehe..sweet betul baking kek depan mata sy. hoho.

Rasa sedih jugak sebab mereka dah last sem di Puncak. Huhu. As times goes by, we will remember the time we grow up together~

Sabah ba~

18 tahun lalu, sy membesar 3 tahun di Sabah.*nostalgia je cerita* Bila parent sy kena pergi observe students mereka, kami adik beradik selalu ikut. Kadang-kadang ke Tawau, Ranau, Tenom dan sebagainya. Abah akan sediakan satu buku kecil dan pen untuk sy dan adik sy catat dalam setiap perjalanan kami. Apa yg kami jumpa, apa yg kami makan, apa yg kami lihat.. semua ada dalam buku tu. Kadang-kadang kalau malas, sy lukis. 

Seronok, walaupun sering muntah dalam setiap perjalanan. Tapi bila sy dah masuk darjah satu, sy tak dapat lagi ikut. Jadi selalu menumpang rumah kawan abah, pak cik Abu Bakar. Pak cik Bakar ni ada anak sebaya sy, Khaulah. Kami sekelas. Anak-anak pak cik Bakar ni independent. Mereka basuh kasut sendiri dan iron baju sendiri. Waktu tu, abah je yg selalu basuh kasut dan nila baju sy, jadi sy tak biasa buat sendiri. Dari situ sy berdikari. 

Teringat 1st time iron baju sekolah sendiri. Iron tu berat betul. Terpaksa guna kedua-dua belah tangan nak iron baju. Papan iron tu nak sama tinggi dengan sy, dapat bayang tak? Hihi. Tapi sy tak pernah bersungut. Kalau bersungut pun tak dapat apa-apa. Sy tak mengadu pun kat abah. Tapi bila sy balik rumah, abah sy terkejut tengok sy iron baju sendiri. Teringat abah nak iron baju, jadi sy potong line abah. Masa nak iron tu, abah terkejut! 'meh2 abah buat'. Dan teringat kapur kasut sendiri kat laman rumah pak cik Bakar. Sy main hentam je, tapi bila tengok Khaulah kapur cantik, sy tiru dia kapur kasut. Sampai sekolah menengah kasut sy cantek je~ *ehe perasan

Bila parent sy outstation lebih seminggu, sy rindu tapi sy buat muka releks je. Satu hari pak cik Bakar balik dari outstation, tapi parent sy tak balik lagi. Petang tu, sy tengah tengok tv, pak cik Bakar baru balik, dia lalu depan sy dan tiba-tiba teddy bear pink jatuh depan sy. Cepat-cepat bagi balik kat pak cik Bakar. Pak cik Bakar kata teddy bear tu umi yg bagi. Apa lagi, tak pernah berenggang dengan teddy bear tu. Keutamaan sy adalah teddy bear tu. Satu hari, time tengah tengok tv lagi. sy dengar orang bagi salam, nampak umi depan pintu dukung dina dan hakim kat tepi. Terus berlari pergi dekat umi. Peluk sambil nanges. Sebab parent sy tak pernah tinggal sy lebih seminggu.

Adik beradik Khaulah yg selalu buat sy lupa apa yg sy tunggu. Petang-petang main kat laman. Dalam kelas, Khaulah tak leh lawan sy waktu tu hihi. Dalam kelas sy sibuk berlumba dengan budak no 1. Sebab sy selalu dapat no 2. Kalau budak no 1 tu kalah pun time buat latihan. Stress! Tapi hadiah budak no 2 selalu lagi cantek dari budak no 1. Hakikatnya budak no 1 tu selalu nak tukar hadiah dengan sy. Hihihi.

Sy jadi ketua kelas, tapi sy malas nak cakap 'semua bangun, selamat pagi cikgu'. Terpaksalah assisstance sy kena sebut benda tu. Hihi. Kerja sy main je. Kat rumah selalu gayut talifon dengan kawan. Kawan sy suka betul call. Sampai abah menyamar jadi polis, cakap kat kawan sy, dia salah nombor.Pastu tak gayut dah. Part paling best, sy kena hafal sifir. Cikgu dalam rumah yg paksa. Hihi. Umi cakap hafal sifir sambil baring. So sy baring dan tidur. Umi tak marah pun, weekend je kena hafal sifir. Sy hafal dah suruh hakim jawab, konon nak ajar, cara sy nak memorize time tu hihi.

Pernah cikgu panggil sy dan kawan sy. Kami diberi soalan lisan. Masa tu darjah satu. Kami disuruh mengeja perkataan bahasa Inggeris, lumba lari dan.....tu je yg sy ingat. Beberapa hari kemudian, nampak muka sy terpampang kat board sebelah pejabat. Bila balik rumah, cerita dekat umi. Esok tu umi datang ambik sy, dia pergi ke board tu, umi kata sy jadi pelajar contoh. Time tu tak paham lagi ape benda pelajar contoh. Bila umi explain, barulah sy faham.Tapi sy tak ada perasaan pun tentang itu.

Tapi bila balik kelantan, semua panorama berubah. Diuji untuk kuatkan hati dan juga redha dan bergantung sepenuhnya pada Allah dalam apa jua keadaan. Skip penceritaan selepas balik dari Sabah. Fuh, tak nak ingat kehidupan waktu tu. 3 tahun lepas, pernah berbual dengan umi tentang ujian itu. Rasanya kalau tak ada ujian itu, mungkin kami masih dalam scala tidak berubah, mungkin tiada peningkatan dalam amal ibadah, kesedaran menuntut ilmu atau mungkin kami dah jauh dari jalan yg sepatutnya kami buru. Umi kata 'Allah nak bagi banyak pahala kat kita sebab Allah nak kita sentiasa sabar'. 

Tapi setakat ini tak pernah rasa keluh kesah tentang hal itu. Tak ada perasaan kot. Rasanya kehidupan sekarang selepas terbongkarnya apa yg tersirat, kami lebih baik begini. Hee, rasanya sy sedang mengulangi zaman kecik-kecik dulu. Dulu nak pergi mana-mana catat, sekarang semua ada dalam gambar, handycam. 

Matahari akan muncul semula selepas ribut melanda. Dan mungkin dihadiahkan pelagi. 

Kadang-kadang rasa jovial sy masa kecik tu berulang kembali. Mungkin 18 tahun lalu sy tak tahan kalau parent sy outstation lebih seminggu. Tapi sekarang, parent sy yg tak tahan nak jenguk anak-anak yg 'outstation'. Teringat masa dina kena duduk asrama. Abah buat ayat syahdu. 'Petang-petang abah kayuh basikal pergi asrama dina, tengok dina buat apa'. Tak sampai setahun duk asrama, dina dah 'berulang'.Hehe. 

Sy yakin, kehidupan lepas ni lebih baik dari dahulu. Tapi satu benda saja sy malu bila umi start nak discuss pasal Kahwin. *blushing2* Sy rasa bila depan umi dan abah sy, sy masih budak kecik 18 tahun lalu. Event sy tengah buat master sekarang. Haish. Kadang-kadang rutin abah dengan anak-anak tak berubah. Sebab tu sy rasa sy masih lagi budak 18 tahun dahulu. Sebab umur sebelum 6 tahun tu sy tak berapa ingat dah. Walaupun umi sy dah tahu serba serbi tentang sy. Sy tetap rasa muda remaja awww. 

Tak sangka sy tengah flash back zaman sy 18 tahun dahulu. Dan tak sangka sy dah besar dewasa. Hidup ini banyak perkara yg indah walaupun tersirat duka. Tapi siapalah sy tanpa kasih sayang tuhan yg esa. Yang melindungi, yg menjaga, yg mendidik, yg mengasihi lebih dari kasih sayang manusia. Tapi, bagaimana untuk membalasnya? Harap + berusaha untuk perbaiki diri, amal ibadah, hati dan hubungan sesama manusia. Sy ada kehidupan indah, Alhamdulillah, syukur. Semoga apa yg sy buat di dunia ini, sy tidak akan menyesal di akhirat. Sy sedang memburu sesuatu untuk kehidupan di akhirat. Harus kuat berusaha + berdoa.

 

Trevel

Hehe, baru siap assignment. Assignment ke? Lebih kurang la. Tak sentuh langsung weekend lepas. Sekarang mood asyik nak jalan-jalan je. Rasa nak pergi pantai pulak. Kata housemates nak ke Melaka cuti Mid sem ni. Maklumlah sem ni sem last mereka. Walaupun dalam fikiran sy, 'melaka lagi, dah la panassss hihi'. Walaupun masih lagi ada perasaan 'takut' driving, tapi sapa lagi nak drive dalam rumah ni kalau Feez, Zikah dan Tykah tak ada?.

Tapi tetap nak balance dengan study. Sem ni sem crucial. Kerja yg berlambak tu, masih tak nampak lagi. Waktu master ni la sy nak nikmati hidup. Kenapa kena stress? Cukup lah waktu degree. Hehe.

Ke Melaka kalau jadi, tak nak pergi driving. Tak ada challanges. Hihi. Kata nak trevel. Kan best kalau ke Tioman aja. Langkawi pun okeh. Hihi. Dulu kami trevel sebab pergi tourney, sekarang tak dah. Jadi inilah peluangnya. Rindu nak pergi Arau. Insyaallah, ada rezeki sampai la nanti. 

My B day

Alhamdulillah for a blessing day and for lovely peoples around me. Baru balik dari jalan-jalan. Minggu lepas, Anny dah cakap sabtu ni nak keluar bersama. Ehe.. First time keluar ramai-ramai macam ni. Selalu jumpa dalam kelas je. Hari ni mereka tunaikan hajat sy nak photoshoot kat icity. Walaupun jalan jem, peminat fan club super junior memekak macam jumpa hantu, main osom untuk memaksa kami semua makan sampai habis. 

Tapi.... Kami semua gembira. Moga dapat jumpa muka korang kalau sambung phd dan bila kerja nanti.Hehehe. Terima kasih atas hadiah, masa, duit, tenaga, perasaan dan sebagainya untuk hari tua sy. =))

Abah dan umi dah call wish birthday. Hehe. Selalu umi akan tertukar tarikh lahir antara sy dah adik sy. Maklumlah kakaknya lahir lewat sehari dari tarikh adik.

 Mereka bagi tenaga kerja full time model baru kat sy! Weee

 Pak cik ni, rakan sekerja sy under dr.Zu. Ingat kan dia makan banyak, sebab makanan banyak sangat. Tapi dia makan tak banyak pun..jaga badan ehehe

Housemates sy waktu degree. Akan jadi housemates semula nanti. Insyaallah. Tq kerana merancang dan drama telur dan tepung ye..hihi

 Do re mi, cepat gabra kalau terbuat silap. Tapi comel hihihi. Suka gaduh dengan Kaie, Kaie suka sakat do..kawen karang baru tau hihi.. Juga ex housmate masa degree~~

 Ryna ni kalau masak sedap. Kat sini pun dah tunjuk bakat kot.. 

 Kembar ryna ni pun sama. Dia mahir bab makan ni.

 Ini babak2 nak perang mulut ni.

 

Hehe.. part paling best, main osom. Sapa kena dia kena habiskan 3 pieces makanan. Sebab makanan yg tak habis tu agak banyak. Lama-lama habis jugak. kami pulak buat bising macam jumpa hantu. Yang paling teruk kena, anny, aiman dan do. Seronok gelakkan orang hihi. 

Sebelum balik, kami ke Icity. Tapi ramai orang. Macam tak de privacy nak ambil gambar. En. canon pun pandai bajet bateri. Sampai rumah baru dia out of battery.Balik rumah, diorang kata nak main renjis tepung. Ada telur sekali. Siap bukak bonet kereta. Lari la. Rupanya nak bagi hadiah. Ehe.. Terima kasih. juga terima kasih untuk mesae.

 

Terima kasih untuk memori ini. 24.03.2012 end with love~~~

Sayang setiap hari

Dulu, sy pernah yakinkan mak cik sy, sy masih nak hulurkan bantuan walau apa pun yg pernah terjadi sebelum ini. Sy yakinkan mak cik sy, kalau dulu sy demam, dialah orang pertama datang jenguk sy. 

Tapi penghujung cerita tak seperti yg dijangka. Hari terakhir kami, dipisahkan dengan kehadiran orang buta. Waktu itu, terasa bagaikan 5 tahun telah berakhir. Keadaan akan datang ini tidak akan seperti keadaan sebelumnya.

Terasa begitu tekad. Bila kenalan lain ashik bertanya. Sy beri jawapan selamat. Mungkin berdiam itu lebih baik. Kadang-kadang  mengelak sebab sy tak nak flash back benda lama. Benda dah berlalu, tak usah dikenang. 

Kadang-kadang rasa 'too late' nak ubah atau beri penjelasan. Kata mak cik puitis, mungkin Allah nak gantikan kawan yg lebih baik. Sy tak nak bermusuh atau putuskan silaturrahim. Cuma rasanya mungkin berdiam itu lebih baik. 

Apa yg sy rasa mistake yg sy selalu buat adalah, berdiam bila ada masalah. Bajet masalah itu akan hilang dengan sendiri. Magis. Tapi kesannya teruk bila benda yg sama berulang kembali. Lama-lama rasanya macam fed up. Sekarang baru sy belajar dari kesilapan. Terlambat tapi tak nak ulang kesilapan sama. 

Kadang-kadang rasa tak matang begini. Macam ni ke nak selesaikan masalah? Tak nampak pun usaha nak selesaikan masalah. Lari dari masalah adalah. Sy pun tak tahu apa nak buat dan apa patut sy rasa. Masing-masing punya kelemahan. Mula-mula rasa macam, 'redha sajalah'. Tapi redha sy tanpa usaha. Tak lengkap. Hidup ni, kalau usaha memang tak dapat. 

Mungkin perlukan sedikit masa. Kadang-kadang terasa macam ada baiknya kita mulakan langkah baru. 

teringat satu pengalaman...

waktu tu nak melintas jalan..
laluan pejalan kaki..

lampu isyarat menunjukkan kebenaran untuk melintas
waktu tu sy sedang melintas...
kereta berhenti...

then tiba-tiba kerongsang umi bagi jatuh...
sy sempat patah balik..
then motor2 dah bergerak...
sy masih di tengah jalan..
terpaku sebab lampu untuk kenderaan masih merah...
then cepat2 melintas balik...
jarak motor tu dengan sy...
seinci...

fuh Alhamdulillah~

still selamat..

kadang-kadang kita mempertaruhkan nyawa tanpa berfikir panjang...
untuk benda yang paling bermakna~
so sekiranya anda menyanyangi sesuatu/seseorang...
tunjukan rasa sayang anda setiap hari~
:D 

29.11.2009

Aturan

Waktu di Madinah, 3 tahun yg lalu, sy dan adik perempuan sy jumpa sarung kaki yg comel. Waktu tu cuaca sejuk di Madinah. Time tu praktikal la sarung kaki ni, tapi bila di Malaysia, sy simpan dalam kotak hadiah. Nak jaga tak nak bagi rosak agar tahan lama. Kenangan sy di Madinah. Hehe

Adinda sy pun dah tamat zaman sekolah. Alhamdulillah. Dah tak ada dah budak sekolah in the house. Penat jugak hantar dan ambik dia pergi kelas tambahan dan tuisyen. Zaman sy lepas SPM, sy dah daftar kat Unisel jurusan Tesl dah waktu ni. Pastu tukar krusus dan Universiti 6 bulan kemudian sebab result UPU dah keluar. Perjalanan sebenar di UiTM. Sampai sarjana pun sy masih setia di sini. 

Tuhan punya aturan paling indah untuk setiap ciptaanNya. inna ma'al usri yusra.

Moga adinda sy kuat dan tabah untuk zaman universiti. Dan juga semestinya jadi lebih baik dari sy..Moga didikan agama itu menjadi benteng pertahanan untuk dia survive dalam dunia sebenar. 

Islam bermula dalam keadaan terasing. Ia akan kembali asing seperti permulaannya. Maka berbahagalah untuk orang yg terasing

Riwayat Muslim

Jadi biarlah kita dianggap makhluk asing ke, benda asing ke, dan bersabarlah. Pasti ada ganjaran untuk sabar. Love to be different. Hehe


Teringat pesan kawan :

'Janganlah kamu menghina kebaikan sedikit pun, walau sekiranya engkau bertemu dengan saudara engkau dengan berwajah ceria.'

 Riwayat Muslim

Buaian

Teringin duduk di buaian bawah pokok tepi pantai sambil baca buku..

Angin sepoi-sepoi dan 5 minit kemudian..

zzzZZzZ.. *Kidding.

Air kelapa mungkin pelengkap angan-angan. hehe

Putrajaya 18 March

Jarang-jarang kami teman serumah datang buat rombongan cik Kiah ke sini. Selalu shopping reramai, makan-makan. Selebihnya aktiviti di rumah saja. Kali ni kami redah hot air Baloon, Putrajaya. Ehe rasa tak puas bergambar. Disebabkan terlalu ramai orang, naik rimas pun ada. Tapi apapun kanak-kanak rebina ni gembira. Mungkin sebab pergi last day show, jadi persembahan terakhir mereka agak hambar. Tapi kami dah berpuas hati tengok gambar-gambar lelucon mereka. Hehe

Sampai Putrajaya, kami solat dan barulah bergambar. Cuaca tak panas terik dan ok la untuk bergambar. Pertunjukkan hot air baloon tu petang, jadi kami jalan-jalan kawasan sekitar.  

Diorang nak bergambar dengan kami. Rasa kekok tetiba. Hehe. Saranghaeyo, kata Eah. Tu je diorg tahu. Ma peminat tegar artis korea, membatu bisu. Hehe

Akhirnya naik juga baloon ni.

Bila dah berpuas hati dengan posing masing-masing, baru lah kami balik Shah Alam. Makan-makan dan kembali ke rutin asal sebagai pelajar. 

*Edisi jimat masa.ehe