We use to be

Alhamdulillah. Tak tergambar leganya perasaan apabila berita yang dikhabarkan itu tidak benar. Beberapa minggu yang lalu, sy diberitau tetang khabar en.assignment. 

'dah boleh ambik term paper dalam bilik prof.' 

Rasa beku sekejap. Individual assignment kali ini besar jumlah markahnya. Stress kejap bila orang lain bagitahu tentang markah pulak. Stress sebab diri sendiri yang tak sempat lagi tengok markah, tapi orang lain dah pantas tahu dari kita. Selalunya prof tak akan paparkan jumlah markah. Jumlah markah ada pada assignment yang dihantar. Jadi kalau dia tahu, sah dia sport check assignment sy. Stress takut markah sy rendah.

Dan bila ditanya 

'markah sy berapa?'. 

Pantas saja dia menjawab. Sah dia dah buka assignment sy. Huhu. Dan lagi stress bila markah sy kedua terendah. Mula la tak nak cakap dengan orang. Cuba menenangkan diri sendiri. Tak apalah, dah cuba yang terbaik. Nak buka Quran untuk hilang stress. Dan beberapa hari selepas itu sy dah okeh. Bila jumpa prof, sy lari. Malu. Sebab markah sy rendah. Lama-lama sy bertekad nak pergi ambil assignment sy. Orang lain dah lama ambik. Bila pergi bilik prof, assignment sy tak ada. Kata prof ada orang dah ambik. Stress.

Balik rumah dengan perasaan hampa. Siapa yang sangat rajin itu. Aduhai. Sy redha. Benda dah jadi. Keesokkannya, sy dapat assignment sy balik. *sigh, crap diorang dah tahu markah sy*. Sy buka muka surat paling last. Eh! Banyak pulak markah. Mak cik ni kata markah sy antara terendah. Luar dari jangkaan. Nampak tulisan prof 'very good'.  Pandang mak cik tu, *sy panggil kawan sy mak cik sebagai nama pengganti hehe*

'mak cik, cakap markah sy **, kenapa tak sama pun dengan apa yang prof tulis dengan apa yang  mak cik cakap?' Mak cik tu ape lagi, mesti la nak tahu berapa markah sy. Sy sorok. Tak nak bagi. 

'Markah mak cik berapa?' 

'markah **'. 

'yes! markah sy tinggi dari mak cik'. 

Cubaan saiko dia pulak. Haruslah dia berkeras nak tahu markah sy. Walaupun banyak beza, tapi information yg dia bagi pada sy tempoh lalu, adalah salah. Dan sangat jauh perbezaan dari markah sebenar.

Andi dah tegur sy supaya pergi check sendiri. Baru puas hati. Tapi sy degil, dan sy bajet maklumat itu betul. Rupanya salah. Rasa dah sengih ke telinga. Tapi sebelum itu sy dah cukup terbeban dengan rasa sedih sebab ingatkan dapat markah corot. Hadoi. Dan rasa lagi stress time tu bila mak cik Andi yang pergi library dan baca buku information management, walaupun kami dah merdeka. Ayoyo. 

Sy tenung markah sy. Sangat besar kesannya kalau maklumat yg diberi itu salah. Sy dah banyak kali down. Sy dah korbankan banyak masa dan tenaga ke library untuk cari bahan. Dan waktu tu abah sy tak sihat. Tapi sy dah redha. Hikmah sebalik redha tu besar rupanya. Walaupun dah banyak kali 'kes' seperti  ini terjadi pd sy. Tapi sy nyaris-nyaris bersangka buruk.

Same goes to lies. Sy bagi contoh, kalau kita ditipu penjual tetang sedapnya nasi ayam dia. Tapi rupanya kita ditipu. Nasi ayam tu dah tak boleh makan tapi masih dijual. Kesannya kita keracunan makanan. Tak dapat pergi kelas, tak dapat jawab test. Kena jumpa doktor dan sebagainya. Impak dia besar. Tapi cerita kat atas tak ada kena mengena dengan cerita dibawah. hehe Moralnya jujur itu penting kan. Tak payah tunding jauh. . Dengan diri sendiri kita jujur tak? Disebabkan dusta, 10 tahun berkawan pun akan menjadi orang asing dikemudiannya.Walaupun seremeh mana dusta itu, ia tetap besar pada yg lain. 

People change for one of two reasons: They have learned a lot, or they have been hurt too many times.

People do change. And a few of them are not turning back. Benda yang lepas tak perlu dikesali. Yang penting benda yang akan ditempuhi. 

“There is a candle in your heart, ready to be kindled. There is a void in your soul, ready to be filled. You feel it, don't you?” ― Rumi

Yup! I feel it~